50VitaalPlus

50VitaalPlus is een uitgave van VGS Media BV | COLOFON | ADVERTEREN | CONTACT

  • A  A  A  

ALS JAN HET KAN, KAN JIJ HET OOK!

2D-cover Als Jan het kan...

Op maandag 10 december verschijnt Als Jan het kan… van schrijver en journalist Jan Heemskerk.

Gezond leven? Dáár dacht Jan Heemskerk nooit een seconde over na. Jan was meer een man van het grote genieten. Véél genieten. Vaak genieten! Hier een biertje, daar een wijntje, kilootje varken van de barbecue. Toastje kaas, plakje worst, altijd feest of iets te vieren. Sporten, ho maar, veel te vermoeiend en tóch geen tijd. Eigenlijk… een heel gewone Nederlandse man van zekere leeftijd.

Jan dacht nooit aan zijn gewicht tot hij – op uitdrukkelijk verzoek van mevrouw Heemskerk – na lange tijd weer op de weegschaal ging staan. En zich de pleuris schrok… Het ging prima met Jan tot hij als kwieke jonge vijftiger bij een diëtist binnenstapte en vertrok als obese lijder aan overtollig orgaanvet, hoge bloeddruk en zorgelijke lever-, bloedsuiker- en cholesterolwaarden. En dus zowat met één been in een ontijdig graf bleek te staan. Toen was de lol er wel af. In blinde paniek en met frisse tegenzin begon Jan Heemskerk aan een gezondere levensstijl.

In zijn boek neemt hij je mee op zijn hobbelige zoektocht naar het nut en de lol van een leven in balans. Maar wees gerust: van Jan hoeft niets. Zijn boek is geen zendingswerk, maar een opgewekt en verbazend kijkje in de keuken van een worstelende man met de keus: moet je gaan voor een gezond of een leuk leven? Of kan het ook allebei? En hoe doe je dat dan? Tipje van de sluier: Jan is min 23 kilo, fit als een hoentje, drinkt nooit meer een druppel drank en heeft nog altijd vrienden! Wat hij met de rest van zijn – mogelijk nog lange leven – aan moet, staat nog te bezien. Maar hij voelt zich wel een heel stuk beter, scherper en productiever. Dat dan weer wel.

Fragment
‘Ik heb een hele leuke diëtiste ontmoet. En ze is gespecialiseerd in mannen.’ Dat zegt Corinne, mijn vrouw, ineens als we na een feestje bij de buren in ons bedje rollen. Ik ben direct op mijn hoede. Want het is niet de eerste keer, de laatste tijd, dat ze me subtiel wijst op het feit dat ze me te dik vindt. En dat doet ze ook niet zomaar, want, zo zegt ze met onrustbarende regelmaat: ‘Ik ben nou eenmaal een heel oppervlakkige vrouw en ik vind je een stuk aantrekkelijker als je slanker bent.’ Af en toe aangevuld met: ‘Ik kan het gewoon niet op dikke mannen.’ Op wie dan wel, laat ze – voor nu – nog wijselijk in het midden.

 Eerder is het nooit echt een groot ‘ding’ geweest, dat ik te dik zou zijn. Het komt af en toe terloops ter sprake, meestal als er wat te veel is gedronken of gegeten, vooral van hapjes als borrelnootjes, Franse kaas en vette worst. Of als ik een pak aandoe dat echt met geen mogelijkheid meer valt dicht te knopen. Of, zoals laatst, als zoon Willem van school komt en met betraande oogjes zegt: ‘Ze zeggen dat je dik bent, papa.’

Momentjes. Opflakkerende waakvlammetjes. Maar nu voel ik een zekere urgentie, die er niet eerder was, maar die ik wel van haar ken: toen ze wilde dat ik zou stoppen met roken. En dan moet je oppassen: ik heb al tien jaar geen sigaret meer aangeraakt… Ik zeg dus: ‘Gut, leuk.’

Reageren

Reacties